Opozita pa busull: PDK mbetet pa kryetar, LDK përballet me revoltë kundër Abdixhikut

Brenda dy ditësh, dy partitë kryesore opozitare të Kosovës u gjendën në mes të krizave të veta. Më 21 tetor, Bedri Hamza dha dorëheqje të parevokueshme nga kreu i Partisë Demokratike të Kosovës (PDK), më pak se një vit pasi e kishte marrë drejtimin. Të nesërmen, kryetari i Prishtinës, Përparim Rama, konfirmoi se synon të kandidojë për kryetar të Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK) dhe i kërkoi kryetarit aktual, Lumir Abdixhikut, të japë dorëheqje.

Së bashku, PDK dhe LDK kanë 40 deputetë në Kuvendin e Kosovës. Njohës të zhvillimeve politike vlerësojnë se përçarjet e brendshme mund të dobësojnë aftësinë e tyre për të bashkëpunuar, për të mbikëqyrur Qeverinë e kryeministrit Albin Kurti dhe për t'u ofruar votuesve një alternativë politike.

Hamza tha se me largimin e tij synon t'u hapë rrugë zgjedhjeve të brendshme dhe figurave të reja, por nuk tregoi kur do të nisë procesi. PDK-ja kishte paralajmëruar se zgjedhjet e brendshme do të fillonin në shtator, por ato nuk u mbajtën.

Në zgjedhjet parlamentare të 7 qershorit 2026, demokratët morën 19.44 për qind të votave dhe 22 ulëse. Krahasuar me zgjedhjet e dhjetorit 2025, kur kishin marrë 20.19 për qind, ishte një rënie e lehtë, por partia e ruajti numrin e deputetëve.

Debati në PDK nuk ndalet te emri i kryetarit të ardhshëm: ai prek vetë identitetin politik të partisë pas Hashim Thaçit. Thaçi e drejtoi PDK-në nga themelimi më 1999 deri në vitin 2016, kur u zgjodh president i Kosovës. Ish-kryetari Kadri Veseli dha dorëheqje në nëntor 2020, pasi Dhomat e Specializuara në Hagë konfirmuan aktakuzën ndaj tij, Thaçit, Jakup Krasniqit dhe Rexhep Selimit. Më 16 shtator, Dhomat i shpallën të katërt fajtorë për krime lufte, me një vendim të shkallës së parë që mund të apelohet. Për gati dy dekada, partia u identifikua me Thaçin dhe Veselin.

Donika Emini, nga Grupi Këshillues për Politikat e Ballkanit në Evropë, vlerëson se PDK-ja po përballet me një krizë identiteti dhe ripozicionimi politik. Ndër faktorët që rëndojnë skenën e opozitës, ajo përmend menaxhimin e periudhës pas zgjedhjeve, raportet me Lëvizjen Vetëvendosje dhe me Kurtin, si dhe diskutimet për rikthimin e ish-presidentes Vjosa Osmani në LDK.

Te LDK-ja, paradoksi është se trazirat vijnë pas një rritjeje. Në qershor, partia u ngjit nga 13.24 në 16.69 për qind të votave dhe fitoi tri ulëse më shumë, duke arritur në 18. Megjithatë, mbeti forca e tretë politike në vend dhe rezultati nuk i qetësoi mospajtimet.

Menjëherë pas zgjedhjeve, disa degë të partisë, përfshirë ato në Pejë, Lipjan dhe një degë në Prishtinë, kërkuan largimin e Abdixhikut, duke e cilësuar rezultatin të pamjaftueshëm. Ai i hodhi poshtë kërkesat dhe akuzoi disa struktura për veprime të koordinuara kundër tij, ndërsa figura të tjera të partisë i dolën në mbrojtje.