Një dokumentar i ri gjurmon rrugën nga identitetet e ngurtësuara në kohën koloniale te "radioja e urrejtjes" që përgatiti terrenin për gjenocidin e vitit 1994 kundër tutsive.

Si u shndërrua Ruanda në skenën e një prej masakrave më të mëdha të shekullit të njëzetë? Një episod i ri dokumentar i Al Jazeera-s rimerr gjenocidin e vitit 1994 kundër tutsive — një krim që, siç thekson filmi, mbetet ndër të paktat mizori masive të njohura universalisht sipas së drejtës ndërkombëtare.
Dokumentari ndjek një linjë të gjatë shkakësore. Ai tregon se si sundimi kolonial i ngurtësoi kategoritë shoqërore, dikur të lëvizshme, në identitete të fiksuara hutu dhe tutsi, dhe se si politika pas pavarësisë i ktheu ato në një hierarki të racializuar të mbështetur mbi frikën.
Sipas rrëfimit të filmit, kriza ekonomike, lufta civile dhe procesi i paqes së Arushës hapën hapësirë për ekstremistët. Këta të fundit shfrytëzuan gazetat, kishat dhe "radion e urrejtjes" për të përgatitur popullsinë për vrasje masive. Vetë linja përmbledhëse e episodit e formulon kështu: "Si identiteti kolonial, politika ekstremiste dhe 'radioja e urrejtjes' ndihmuan që gjenocidi i Ruandës të shndërrohej në vrasje masive të organizuara."
Përmes dëshmive dhe pamjeve arkivore, filmi rindërton se si zyrtarë lokalë, milici dhe fqinjë organizuan vrasjet me një shpejtësi tronditëse, ndërsa aktorët ndërkombëtarë dështuan të ndërhynin.
Në pjesën e fundit, dokumentari shqyrton se si gjykatat, memorialet dhe pushteti politik e kanë formësuar që atëherë narrativën zyrtare të Ruandës mbi gjenocidin.
Gurë kalldrëmi të shkulur nga Parku Rinia, gaz lotsjellës dhe mbi 100 të arrestuar: protestat kundër qeverisë në Shqipëri hynë në ditën e shtatë pa asnjë shenjë qetësimi. Kryeministri Rama i quan pjesë të një sulmi të koordinuar, ndërsa protestuesit fajësojnë policinë për dhunën.

