Nepali në zi: mbi 1.300 të vdekur dhe 5.500 të zhdukur nga përmbytjet

Në ditën e 13-të pas katastrofës, Nepali ndaloi për të kujtuar mbi 1.300 njerëz që humbën jetën në përmbytjet e muajit të kaluar. Zyrat qeveritare brenda vendit dhe misionet nepaleze jashtë shtetit e ngritën flamurin kombëtar në gjysmështizë, njoftoi në një deklaratë Ministria e Punëve të Brendshme e Nepalit.

Data nuk është e rastësishme: në traditën hindu, dita e 13-të është dita e fundit e periudhës së zisë, kur pjesëtarët e ngushtë të familjes qëndrojnë në shtëpi, të afërmit vijnë për ngushëllime dhe mbahen ritualet e lutjes për të vdekurit. Megjithatë, qeveria nuk ka planifikuar asnjë ceremoni të gjerë, sepse ekipet e kërkimit janë ende në terren dhe burimet janë të kufizuara.

"Nuk ka programe qeveritare të organizuara, pasi operacioni i shpëtimit dhe i kërkimit është ende në vazhdim në zonat e prekura nga përmbytjet", tha Phanindra Paudel nga Qendra Kombëtare e Operacioneve të Emergjencës (NEOC) për agjencinë Reuters.

Katastrofa nisi më 26 gusht, kur një mur i madh balte dhe shkëmbinjsh, i shkaktuar nga shkëputja e një akullnaje, u shemb në një lumë në kufirin himalajan mes Nepalit dhe rajonit kinez të Tibetit. Përmbytja që pasoi vrau të paktën 1.380 persona dhe la mbi 5.500 të zhdukur.

Në ditët e fundit, ekipet e kërkimit në Nepal kanë nxjerrë të gjallë katër persona: një shtetas kinez u tërhoq të shtunën nga një tunel në një hidrocentral, dy punëtorë të hidroenergjetikës u shpëtuan të premten nga një tunel tjetër, ndërsa një grua nepaleze u nxor të shtunën nga shtëpia e saj e mbuluar nga rrënojat.

Ndërkohë, në Katmandu, familjarët u mblodhën pranë zyrave të kryeministrit dhe ministrive kryesore, duke kërkuar përshpejtimin e kërkimeve për qindrat e punëtorëve që ndodheshin në projektet hidroenergjetike dhe që u morën nga uji i lumit Bhotekoshi ose u zunë nën rrënoja.

Sumana Shrestha qëndronte me familjarët e saj, duke mbajtur një poster me fotografinë e bashkëshortit të saj 55-vjeçar, për të cilin nuk ka asnjë lajm që nga dita e përmbytjes. Ai punonte si gjeolog konsulent dhe, ditën e fatkeqësisë, duhej të kthehej në shtëpi pas turnit në zyrën e projektit të hidrocentralit të Trishulit. Ndërtesa dykatëshe e gjysmë u mbulua nga rrënojat.

"Jemi këtu sepse nuk kemi dëgjuar për asnjë përpjekje shpëtimi në këtë projekt, ndërkohë që kanë kaluar tashmë 13 ditë", tha ajo. "E vetmja gjë që kemi mundur të bëjmë është t'i lutemi Zotit dhe të shpresojmë për një mrekulli."

Një tjetër protestues, Mahesh Prasad Shrestha, mbante fotografinë e vëllait të tij, Niraj Shrestha, inxhinier 52-vjeçar në të njëjtin vendpunim. Ai tha se autoritetet dërguan me helikopter vetëm një ekskavator të vogël, në ditën e gjashtë ose të shtatë pas fatkeqësisë. "Duhej të kishin porositur helikopterë të mëdhenj nga vende si Kina ose India për të sjellë pajisjet", shtoi ai.