Nepal: 1.386 të vdekur dhe 5.130 të zhdukur, 1 muaj pash shembjes së akullnajës

Aty ku dikur ngrihej shtëpia e saj dykatëshe, Anusa Thapa Magar sheh vetëm një sipërfaqe të sheshtë balte gri të ngurtësuar. E reja 23-vjeçare u kthye me nxitim nga puna e saj në Maldive sapo mësoi për përmbytjet shkatërruese në Nepal, duke shpresuar se gjyshja e saj kishte mbijetuar. Plaka, që mezi ecte, ishte parë për herë të fundit duke pushuar në shtratin e vet.

"Nëse shtëpia ime është e varrosur poshtë, kjo do të thotë se edhe Aama ime është ende këtu poshtë, apo jo?", tha ajo qetësisht, duke qëndruar në vendin e banesës së familjes.

Rrëkeja e baltës, gurëve dhe ujit u shkaktua muajin e kaluar nga një shembje akullnaje në malet përgjatë kufirit Nepal-Kinë. Masa përshkoi vendbanimet buzë lumit Trishuli dhe vrau të paktën 1.386 persona në anën nepaleze. Sipas autoriteteve nepaleze, 5.130 persona mbeten të zhdukur. Kërkimet po vazhdojnë, por kanë kaluar ditë pa u gjetur askush i gjallë.

Për të mbërritur te ajo që dikur ishte Betrawati, një qytezë e vogël buzë lumit, mbijetuesit duhet të ngjiten në një kodër të pjerrët, të kalojnë një kreshtë të ngushtë dhe të zbresin në një shkretëtirë. Përgjatë rrugës shtrihen këpucë të shpërndara, kravata shkollore dhe çanta fëmijësh. Banorët i quajnë ato "dëshmi të heshtura", dëshmi të heshtura të panikut me të cilin njerëzit u përpoqën t'u shpëtonin ujërave.

Kalpana Thapa Magar, 43-vjeçare, pronare e një biznesi veshjesh, kujton telefonatën e një shoqeje nga rrjedha e sipërme e lumit. "Ik! Ik!", i thanë. "Unë thjesht vrapova. Kur shikova prapa, gjithçka ishte zhdukur, edhe njerëzit që kishin vrapuar pas meje", tregoi ajo.

Më poshtë, në Devighat, karkasat e copëtuara të shtëpive ende qëndrojnë në këmbë. Disa banorë rrëmojnë nëpër rrënoja për të gjetur sendet e tyre, por shumë të tjerë thonë se nuk ka arsye të kthehen: vetë toka është zhdukur nën mbeturina.

Për shumë prej tyre, katastrofa rihap plagët e tërmetit të vitit 2015 në Nepal, që mori jetën e gati 9.000 personave. Sita Thapa Magar, 45-vjeçare, mësuese dhe motra e madhe e Kalpanës, thotë se pas tërmetit familjet të paktën mundën të rindërtonin mbi parcelat e tyre. "Këtë herë, ne kemi humbur gjithçka", tha ajo. "Shtëpitë tona, tokën tonë, të ardhmen tonë."

Mbi një pllakë të vetme dyshemeje të thyer, gjurma e fundit e dukshme e shtëpisë së saj, Shanti Dangol, 61-vjeçe, mban në duar një fotografi të bujtinës trekatëshe që dikur drejtonte për pelegrinët dhe turistët malorë. "Ekonomikisht, njerëzit këtu kishin filluar t'ia dilnin mirë", tha ajo. "Tani, nuk mbetet asgjë."