"Kërkova të na largonin, askush nuk më dëgjoi": vdekja e djalit 5-vjeçar që ra nga kati i 15-të në Londër

Ishte pak para orës 6 të mëngjesit të 16 majit 2024 kur Makail Ahmed nxitoi poshtë nga banesa sociale e përkohshme në katin e fundit të një blloku në Plaistow, në lindje të Londrës, dhe gjeti trupin e djalit të tij pesëvjeçar. Aalim Ahmed, një fëmijë autik, kishte rënë nga dritarja e kuzhinës në katin e 15-të.

Hetimi mbi vdekjen e tij, që po zhvillohet në Gjykatën e Hetimeve (coroner's court) të Londrës Lindore, dëgjoi se mund të ishin marrë më shumë masa për ta bërë banesën më të sigurt. Sipas ekzaminimit post-mortem, Aalim vdiq nga "lëndime të shumta si pasojë e traumës" prej një "rënieje nga lartësia".

Familja kishte një histori të gjatë ankesash për banesën e ofruar nga bashkia dhe kishte kërkuar të transferohej, u tha gjykatës. Sahra Osman, nëna e Aalimit, tha se ishte "e frikësuar" dhe "e tronditur" kur bashkia i vendosi në banesën e katit të fundit, e cila kishte nevojë për riparime, sepse djali i saj nuk kishte "asnjë ndjenjë rreziku". Ajo e ndjente se prona nuk ishte e përshtatshme për familjen e saj të re — që përfshinte edhe një vajzë të porsalindur — por u ndje e detyruar ta pranonte, ose të rrezikonte pastrehësinë.

Ditën kur Aalim vdiq, menaxherja e pronës së bashkisë Newham, Nnenna Muoma, e pa Osmanin ulur në një shtrat me krahët e mbështjellë rreth vetes. Një nga gjërat e para që Osman i tha ishte: "Kërkova të më largonin dhe askush nuk më dëgjoi." Muoma iu përgjigj: "Thashë se nuk e kam atë informacion, por më vjen keq. Duam t'ju ndihmojmë dhe nëse nuk mund të qëndroni gjatë natës, mund t'ju gjej një vend për të qëndruar."

Pas vizitës te familja atë pasdite, Muoma i shkroi një shënim bashkisë: "Pas incidentit dhe fatalitetit të tmerrshëm, vizitova familjen dje. Dritarja e kuzhinës nga ku ra fëmija është funksionale, por mund të hapet nga një fëmijë, prandaj ndodhi incidenti." Ajo shtoi: "Ekziston një veçori kufizuese për të lejuar një hapje të kufizuar. Mund të ishin instaluar më shumë veçori kufizuese për ta ulur këtë rrezik."

Përpara gjykatës, Muoma sqaroi se ky ishte mendimi i saj personal: "Ai ishte mendimi im personal. Kam parë familje të tjera me fëmijë me nevoja të veçanta me pajisje të ndryshme që mund të vendosen për ta bërë më të sigurt." Ajo tha se nuk ishte eksperte në këtë fushë dhe nuk e dinte se kufizuesit e dritares që ishin vendosur mund të mbylleshin me çelës.

Muoma i tregoi gjykatës se e provoi dritaren dy herë dhe arriti ta hapte në përpjekjen e dytë, por nuk mbante mend saktësisht se si e bëri. Ajo tha se mund të kishte shtypur një buton për të ndihmuar hapjen, por nuk dha detaje për kufizuesin ose pozicionin e dorezës. Menaxherja bëri gjithashtu një fotografi të pozicionit të hapur për t'i treguar drejtuesit të saj sa larg mund të hapej dritarja.

Makail Ahmed dhe Sahra Osman e kanë përshkruar vdekjen e djalit të tyre si të "parandalueshme" dhe kanë fajësuar bashkinë Newham, pasi shqetësimet për sigurinë e banesës, sipas tyre, ishin raportuar në disa raste.