Apeli lë në fuqi 15 vjet burg për dy ish-policët serbë të dënuar për dhunim gjatë luftës

Gjykata e Apelit ka vërtetuar dënimin me nga 15 vjet burgim për dy të akuzuarit Ivica Rajkoviq dhe Dragan Deniq, duke refuzuar ankesat e mbrojtjes ndaj aktgjykimit të shkallës së parë për veprën penale "Krimet e luftës kundër popullsisë civile".

Aktgjykimi dënues ishte shpallur nga Gjykata Themelore në Prishtinë më 28 korrik 2025. Të dy të akuzuarit u gjykuan në mungesë, pasi, sipas gjetjeve të gjykatës, ata nuk janë të arritshëm për organet e drejtësisë së Republikës së Kosovës. Në seancën e Kolegjit të Apelit, të mbajtur më 4 qershor 2026, palët mbrojtëse deklaruan se qëndronin tërësisht pranë ankesave të parashtruara me shkrim.

Sipas aktit të gjykimit, ngjarja ka ndodhur në gjysmën e dytë të muajit maj të vitit 1999. Gjykata konstatoi se, ndonëse nuk ishte e mundur të vërtetohej data e saktë, kjo nuk e bën të paqartë përshkrimin e veprës penale dhe as nuk e cenon të drejtën e mbrojtjes. Sipas vendimit, të pandehurit, së bashku me persona të tjerë të uniformuar dhe të armatosur, e kishin dhunuar seksualisht viktimën duke përdorur forcën.

Ndaj aktgjykimit të parë kishin parashtruar ankesë të dyja palët mbrojtëse. Avokati Ljubinko Todoroviq, mbrojtës i Rajkoviqit, kundërshtoi gjendjen faktike të vërtetuar nga shkalla e parë, duke propozuar që i mbrojturi i tij të lirohej nga fajësia. Avokatja Milka Millosavljeviq, mbrojtëse e Deniqit, ankohej për shkelje esenciale të procedurës penale dhe vërtetim të gabuar të gjendjes faktike, duke kërkuar lirimin ose kthimin e lëndës në rigjykim.

Nga ana tjetër, përfaqësuesja e palës së dëmtuar, avokatja Makifete Saliuka, kishte kërkuar rritjen e dënimit në 20 vjet burgim për secilin të akuzuar, duke pretenduar zbatim të gabuar të ligjit penal lidhur me sanksionin. Prokuroria e Apelit propozoi refuzimin e ankesave të mbrojtjes dhe aprovimin e kërkesës së palës së dëmtuar për vendimin mbi dënimin.

Apeli i vlerësoi të pabazuara pretendimet e mbrojtjes. Sipas gjykatës, dëshmitarja-viktimë kishte mbajtur qëndrim të pandryshueshëm, duke dhënë përshkrime të hollësishme të personave që e sulmuan dhe duke i identifikuar ata edhe përmes fotografive. Vendimi thekson se Deniqi ishte identifikuar si personi që e kishte tërhequr zvarrë viktimën në dhomë. Një dëshmitar okular kishte deklaruar se i njihte të dy të pandehurit që para luftës, pasi kishin punuar si policë, duke treguar madje edhe vendndodhjen e saktë të shtëpisë së Rajkoviqit.

Lidhur me mungesën e provave materiale si ADN-ja apo raportet mjeko-ligjore, të cilën e kishte ngritur mbrojtja e Deniqit, Apeli u shpreh se fakti i dhunimit ishte vërtetuar përmes deklaratës së viktimës dhe dëshmitarëve okularë. Këtë e mbështet, sipas vendimit, edhe njohja e statusit të viktimës së dhunës seksuale gjatë luftës nga Komisioni Qeveritar për Njohjen dhe Verifikimin e Statusit të Personave të Dhunuar gjatë Luftës Çlirimtare të Kosovës.